ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ/ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ -ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Χ. ΤΟΥΡΤΟΥΡΑ
Η Ε.Ε., ο ιός της μετανάστευσης/προσφυγιάς και η αντιβίωση της Ισλαμοφοβίας
Ζούμε στις μέρες μας ένα γενικευμένο έγκλημα που συντελείται μπρος στα μάτια ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, ο οποίος κρατούσε μέχρι πρότινος πεισματικά τα δάκρυά του, πιθανόν από ανασφάλεια μήπως και χρειαζόταν να τα χύσει σε κάτι άλλο πιο οδυνηρό στο άμεσο μέλλον. Πρόκειται για την αθρόα έλευση μεταναστευτικών και προσφυγικών ρευμάτων στη χώρα μας από τη Συρία, κατά κύριο λόγο, αλλά και από το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, έλευση που συνοδεύεται για πρώτη φορά από μια τόσο μεγάλης κλίμακας απώλεια σε ανθρώπινες ζωές.
Καθημερινά, λοιπόν, μητέρες με τα παιδιά τους και όχι μόνον, χάνουν τις ζωές τους, προσπαθώντας να περάσουν στη χώρα μας διασχίζοντας το Αιγαίο, προκειμένου να παραμείνουν εδώ ή να μετεγκατασταθούν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) που, παρά την τραγικότητα της συγκυρίας της καπιταλιστικής κρίσης μέσω της οποίας αυτή διέρχεται, ωστόσο, φαντάζει στα μάτια των «κολασμένων της γης» ως «ο επί γης Παράδεισος».
Ο βαρύς φόρος αίματος που πληρώνουν τα θύματα της ιμπεριαλιστικής τακτικής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος αγγίζει το ποσοστό περίπου του 5-7% όσων επιχειρούν να περάσουν τα θαλάσσια σύνορά μας. Πνίγονται, αφού δεν μπορούν να περάσουν στη χώρα μας από αλλού, μια και στον Έβρο έχει τοποθετηθεί από το 2012 ανθρωποκτόνος φράκτης, ο φράχτης του αίσχους ή αλλιώς «φράχτης του ΝΑΤΟ», όπως τον αποκαλούν όσοι γνωρίζουν σε τι ακριβώς αντιστοιχεί. Την υιοθέτηση του μέτρου μάς την πρότειναν οι εταίροι, όμως την αποφασίσαμε εμείς, παρά το υπέρογκο ποσό της αρχικής εγκατάστασής του και τα επιπλέον μεγάλα κονδύλια που διατίθενται ετησίως για τη συντήρησή του, που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τον ήδη καταπονημένο οικονομικά λαό μας.
Προσδοκούσαν, προφανώς, οι κυβερνώντες ότι, κλείνοντας τα χερσαία σύνορα, θα απέτρεπαν την είσοδο μεταναστευτικών και προσφυγικών ρευμάτων στη χώρα και, άρα, σε ολόκληρη την Ευρώπη, κάτι που αποτελούσε και αποτελεί πάντοτε το μείζον διακύβευμα μιας Ευρώπης που φλερτάρει με την πραγματικότητα ενός περίκλειστου κι απόρθητου Ευρω-φρουρίου.
Ξεχνούν βέβαια κάποια πολύ βασικά πράγματα. Το πρώτο που ξεχνούν -και είναι το κυριότερο- είναι ότι όσο θα συμμετέχουν σε πολιτικές τακτικές βαρβαρότητας και στρατιωτικών παρεμβάσεων σε άλλες χώρες με οποιοδήποτε πρόσχημα, τόσο θα βρίσκονται μπροστά σε ζητήματα προσφυγιάς ή μετανάστευσης.
Ξεχνούν ακόμη, ότι την απόγνωση δεν τη σταματά κανείς με φράχτες, ούτε και με θάλασσες. Είναι δεδομένο ότι για να σώσει ένας γονιός τον εαυτό του και τα παιδιά του, θα επιχειρήσει ακόμη και εκείνο που φαντάζει ακατόρθωτο...ακόμη και αν υπάρχει κι ένα υπολογίσιμο ποσοστό να μην τα καταφέρει τελικά.
Ένα τρίτο πράγμα που ξεχνούν όσοι με κυνισμό, αυθαίρετα και πραξικοπηματικά διαχειρίζονται τις τύχες των λαών, είναι το γεγονός ότι ο φόβος, η οργή, ο θυμός, το πένθος και ο θρήνος δε γνωρίζουν από στεγανά, αλλά μεταφέρονται και σε κείνους που τα προκαλούν.
Έτσι, την ίδια ώρα που ο αναπτυγμένος κόσμος σπέρνει τη δυστυχία στον «άλλο» κόσμο, τον μη ευρωπαϊκό, η δυστυχία επιστρέφεται συστημένα στον αποστολέα και του επιβάλλεται για να τη διαχειριστεί. Με απλά λόγια, η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, όπως του ΝΑΤΟ, και οι βομβαρδισμοί τρίτων χωρών για την καταλήστευση του πλούτου τους και την απρόσκοπτη παραγωγή ανυπολόγιστης υπεραξίας φέρνουν προσφυγιά που, αν αποτραπεί από φράχτες, θα οδηγηθεί στις θάλασσες, ακόμη κι αν δε γνωρίζει να κολυμπά, ώσπου να περάσει· και είναι σίγουρο ότι θα περάσει με οποιοδήποτε κόστος...
Όταν θα περάσει δε, τότε κανένα μέτρο δε θα σταθεί αρκετό για να θεραπεύσει την κατάσταση, ούτε οι χώροι συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων (τα αποκαλούμενα hot spots) που δημιουργούνται ούτε οι πλέον εκσυγχρονισμένοι τρόποι συλλογής δακτυλικών αποτυπωμάτων (Eurodac) ούτε οι συνοριοφύλακες, ο στρατός, η αστυνομία ή οποιαδήποτε άλλη μορφή καταστολής. Και μπορεί να χρεώνονται οι συρρέοντες αυτοί προσφυγικοί πληθυσμοί, σύμφωνα με τη ΔΟΥΒΛΙΝΟ II, στην Ελλάδα, αφού είναι η πρώτη χώρα για τους περισσότερους όπου θα καταγραφούν, ωστόσο, καμία χώρα δε θα μείνει «αμόλυντη» από τη νέα πανδημία, όπως είθισται να την αποκαλούν.
Η αδιέξοδη κατάσταση που διαγράφεται στον ορίζοντα, ολοένα περισσότερο επικυρώνεται μέσα από την αποσπασματική και αντιφατική εφαρμογή, συνήθως ατελέσφορων και πρόχειρα στημένων πρακτικών, όπως για παράδειγμα, η άρση ή η μετέπειτα υιοθέτηση των όρων της συμφωνίας του Δουβλίνου από χώρες, όπως η Γερμανία, που ανήκουν στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., η αδυναμία καταγραφής και πρώτης εγκατάστασης του μεγάλου όγκου προσφύγων από τις κυρίως χώρες υποδοχής τους, όπως η Ελλάδα, η μετάθεση του πεδίου εφαρμογής αποτελεσματικής πολιτικής και της ευθύνης απεμπλοκής από το αδιέξοδο και αποκλιμάκωσης του προβλήματος από τη μία χώρα της Ε.Ε. στην άλλη.
Πολύ φοβάμαι ότι, στα πλαίσια μιας οριστικής και άμεσης επίλυσης του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος από τις χώρες της Ε.Ε., καθώς και μιας εγγυημένα αποτελεσματικής εκτροπής της κοινής γνώμης από τα έντονα, υφιστάμενα ταξικά ζητήματα που εκκρεμούν, θα προπαγανδισθούν σήμερα, πολύ εντονότερα από ό,τι άλλοτε, προσφιλή σχήματα ιδεολογικής επιβολής και χειραγώγησης των πολιτών της, με την ανάσυρση από το χρονοντούλαπο τεχνικών προπαγάνδισης και καλλιέργειας στις ντόπιες πλατιές μάζες του ευρωπαϊκού χώρου μιας πολύ χρήσιμης και εξυπηρετικής για το σύστημα ισλαμοφοβίας, που θα νομιμοποιήσει πρακτικές διακρίσεων, ρατσισμού και εν τέλει βίαιης απέλασης μεγάλου μέρους ή και όλων των δυστυχισμένων που χτυπούν την πόρτα του «Παραδείσου» μας.
Ήδη, μετά τις τελευταίες αιματηρές επιθέσεις τζιχαντιστών, όπως αναφέρουν τα διεθνή ΜΜΕ, στο Παρίσι, σύσσωμη η καπιταλιστική Δύση δηλώνει ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τη τζιχάντ και χύνει τόνους τα δάκρυα (κροκοδείλια ή ειλικρινή δεν έχει σημασία), συμμετέχοντας στο θρήνο των συγγενών των αδικοχαμένων σίγουρα θυμάτων.
Επαναλαμβάνω, ότι είναι άνευ σημασίας το αν τα δάκρυα του αναπτυγμένου κόσμου είναι αυτή τη φορά ειλικρινή ή υποκριτικά, αφού κι αν ακόμη είναι ειλικρινή, παραπέμπουν σε μία έντονη αναλγησία που επέδειξε ο «πολιτισμένος» πολιτικός κόσμος της Ε.Ε. στον αντίστοιχο θρήνο και το δράμα των προσφύγων, αφού δεν εκδήλωσε ποτέ, παρά έπνιξε μαζί τους στο Αιγαίο, τα δικά του συναισθήματα. Αν πάλι τα δάκρυά τους είναι υποκριτικά για τους πολίτες μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε., τότε ποιες ουμανιστικές πρακτικές μπορεί να προσδοκά κανείς, έχοντας απέναντί του έναν τέτοιο μισαλλόδοξο και κτηνώδη κυνισμό;
Τελικά, μόνον να τρομάζουμε μπορούμε με τα μισάνθρωπα πολιτικά σενάρια που ξετυλίγονται μπροστά μας...σενάρια ενός γενικευμένου θρησκευτικού πολέμου σύσσωμου του χριστιανικού κόσμου ενάντια στο «τρομοκρατικό» και «πολεμοχαρές» Ισλάμ. Ενός κόσμου χριστιανικού που, ωστόσο, μέχρι χθες καμάρωνε τη διάσπασή του στη βάση των κυρίαρχων ασυμφωνιών που αναφέρονταν στο επίσημο δόγμα του και διεκδικούσε φιλάρεσκα για τον εαυτό της η κάθε μερίδα του την πρωτοκαθεδρία στην αλήθεια, ξεχνώντας ωστόσο να ενωθεί και να ενώσει στη βάση μιας πανανθρώπινης χριστιανικής ηθικής, την οποία όμως ευαγγελιζόταν και πρέσβευε.
* Επίκουρος καθηγητής Παιδαγωγικής, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ
28.11.2015,
Χρήστος Δ. Τουρτούρας
Πηγή: https://www.efsyn.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου